Crouching Tiger Hidden Dragon.Sword of Destiny (2016) 23.976 fps runtime 01:42:31
18 ปีมาแล้ว นับแต่คนรักข้าจากไป.. หลี่มู่ไป๋...
เวลานั้น สหายสนิทชาวยุทธ เหลือจำนวนไม่มาก และอยู่ห่างไกลกัน...
ยุทธภพ มีแต่แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เพื่อแสวงหาอำนาจ
ข้าจึงอยากถอนตัว จากยุทธภพ.. ไร้ชื่อฉายา...
เฉกเช่นวิญญาณ ที่ไร้ญาติ..
มีผู้กล่าวว่า "ปราชญ์เลื่องชื่อ เมื่อละสังขาร.. นาน 5 ปี.. มีคนเอ่ยนาม..
..และชื่อเสียงของมือกระบี่... ถูกจดจำ 20 ปี.."
ดูเหมือน เป็นการยกย่อง
แต่สำหรับข้า.. นั่นเป็นคำสาป..
tingtongA แปล-เรียบเรียง
ไหน. เจ้าพาใครมา..?
แม่นางผู้นี้อ้างว่า อยากเข้าสังกัดพรรคเรา...
ยามรักษาการณ์ พบนาง ที่หน้าประตูใหญ่...
เจ้ามาทำไม?
ข้ามาหายมฑูตไต๋ แห่งพรรคบงกชปัจฉิม
ผู้ยิ่งใหญ่ ที่สามารถครอบครองยุทธภพ..
ข้าอยู่นี่แล้ว, เจ้าต้องการอะไร?
ไม่ต้องตาม...
พวกสวะ ไร้ฝีมือ ไม่มีค่าเพียงพอ..
เหว่ยฟาง...
ออกมาสิ...
เจ้าเป็นใคร?
ถามเค้า...
เหว่ยฟาง...
เจ้าเป็นใคร?
พาข้าไปหา หัวหน้าไต๋... ข้ามีของที่ดีกว่า, สิ่งที่เค้าต้องการ..
ท่านอาจารย์หยู มาถึงแล้วครับ, นายท่าน.
ซู่เหลียน...
นับเป็นวาสนา ที่ได้พบกันอีก
ห้องที่ท่านเคยพัก ข้ายังคงเก็บรักษาไว้
ข้ารู้.. ท่านต้องกลับมา..
ไม่ใช่ท่านคนเดียว ที่มีภัย.. ข้าก็ถูกลอบทำร้าย ระหว่างทาง..
นับแต่พ่อข้าจากไป, สหายชาวยุทธ จำนวนไม่น้อย ถูกฆ่าตาย..
ยมฑูตไต๋ ไม่เคยหวั่นเกรง ในฝีมือท่าน...
ข้าขอโทษ ที่ต้องรบกวนท่าน...
เมื่อครอบครัวมีภัย เป็นหน้าที่ของข้า ที่ต้องช่วยเหลือ
ครอบครัวมีภัย...
พ่อข้าเห็นท่านเป็นคนในครอบครัว เสมอมา..
ไม่เก็บให้มิดชิด กว่านี้...
ก่อนที่พ่อจะตาย ท่านให้นำมาวาง ตรงที่มองเห็นง่าย ๆ
เพื่อจะได้รำลึก ถึงวันเก่า ๆ
ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก...
โดยเฉพาะ อย่างยิ่ง..
หลี่มู่ไป๋
ข้าได้ร่ำเรียนวิชา, ตอนที่ท่านทั้งสอง อยู่ที่นี่
การตายของเค้า.. น่าเศร้าใจยิ่งนัก..
พ่อข้า... คิดว่าพวกท่าน จะแต่งงานกัน..
เราแต่งงานกัน ไม่ได้...
ข้าให้สัญญา กับผู้อื่นไว้...
ไม่สามารถ เปลี่ยนแปลงได้
ตอนนี้ยุทธภพ ขาดยอดฝีมือ
ท่านอาศัย โอกาสนี้..
หวังช่วงชิงความเป็นหนึ่ง, ครอบครองยุทธภพ
- คิดจะเดาใจข้า หรือ? - ไม่.. นั่นเป็นความทะเยอทะยาน ของท่าน
นี่เป็นดาบที่วิเศษ
แต่มีกระบี่เล่มหนึ่ง วิเศษยิ่งกว่า..
กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล.
กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล.. หายสาปสูญไปหลายปีแล้ว..
ไม่ได้หายไป.. แต่ถูกเก็บไว้..
มันถูกเก็บไว้ใน บ้านตระกูลเถี่ย..
ข้าจะส่งคนไป จู่โจมจวนท่านอ๋อง ได้หรือไม่?
ส่งไปคนเดียว ก็พอ... เจ้าหนุ่มนั่น...
เจ้าเด็กน้อย...
ทำงานชิ้นแรก ก็ล้มเหลวซะแล้ว..
จะโทษเหว่ยฟาง คนเดียวไม่ได้
เรายังฝึกเค้า ไม่ดีพอ
งานนี้ ถ้าส่งเค้าไปคนเดียว เท่ากับ ส่งเค้าไปตาย, อาจบางที ข้า...
เค้าพาข้า มาพบท่าน...
ส่งเค้าไป...
ชะตาเค้า ผูกพันกับกระบี่...
ข้ารู้ดี...
เด็กสาวนั่น เป็นใคร?
น่าจะเป็นลูกสาวของคนในวังหลวง
หลายคนมา เพื่อแสดงคารวะ
คนร้าย... มีคนร้าย...
มันเป็นใครกัน?
มีเสียงผิดปกติ...
เค้า จะโขมยกระบี่ค่ะ...
ข้าเหรอ จะโขมย...?
เราจับโขมย ได้แล้วครับ
เค้าไม่ใช่โขมย ธรรมดา
คนของพรรคบงกชปัจฉิม ลอบทำร้ายข้า ระหว่างทาง...
- พามันไปส่งทางการ - ไม่, เอาไว้ที่นี่แหละ
งานนี้ยมฑูตไต๋ ต้องวางแผนอย่างรัดกุม
ถ้ามันให้ความสำคัญ กับเด็กคนนี้ เค้าอาจมีค่า สำหรับเรา...
งั้นก็ดี...
เอามันไปขัง จัดเวรยามให้แน่นหนา
จะจัดการเค้ายังงัย...? เด็กหนุ่มนั่น...?
เจ้าเป็นใคร?
มีคนเรียกข้าว่า... แจกันหิมะ....
ข้ามาเพื่อแสดงคารวะ ต่อท่านเถี่ย...
แล้วเจ้าเกี่ยวอะไร กับหัวโขมย นั่น?
อย่าเข้าใจผิด... แค่อยากรู้เท่านั้น...
กระบี่เล่มนี้ วิเศษมาก ใช่มั๊ยคะ?
ถ้าอยู่ในมือของผู้ที่คู่ควร...
แนะนำ ข้าด้วย..
ฝีมือเจ้า... ก็นับว่าไม่เลว...
ข้าอยากเรียนรู้ ให้มากกว่านี้.
ข้าอยาก ติดตามท่าน...
ยินดีรับใช้ท่าน ชั่วชีวิต..
ข้าไม่ต้องการผู้รับใช้, แจกันหิมะ
ข้าชอบสันโดษ, ข้าคงอยู่ที่นี่ ไม่นานนัก...
ถ้าเจ้าอยากเรียนวิชา.. คงต้องหาผู้อื่นแล้ว..
เมื่อคืนอากาศเย็น, ลิ้นเจ้าเลยหายไป ใช่มั๊ย?
เปิดกรงออกสิ, ข้าจะทำให้ ฟันเจ้าหายไป..
พอได้แล้ว...
- เจ้าชื่ออะไร? - เหว่ยฟาง
งั้น.. ยมฑูตไต๋ คงต้องการกระบี่...
ปล่อยข้ากลับไป พร้อมกับกระบี่ แล้วจะไว้ชีวิตท่าน..
หาไม่แล้ว.. บ้านหลังนี้ จะนองไปด้วยเลือด...
รีบส่งข่าว ให้ฮ่องเต้ทรงทราบ
จะเกิดการสู้รบ ทางตอนใต้
เรื่องราวในยุทธภพ ฮ่องเต้ ไม่สนพระทัยหรอก..
และคำพูดของข้า ไม่หนักแน่นเหมือนท่านพ่อ..
คงต้องเอากระบี่ ไปซ่อนที่อื่นซักพัก
ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว.. ซู่เหลียน..
ไม่มีที่ไหนปลอดภัย ถ้าพรรคบงกชปัจฉิมต้องการมัน
ต้องส่งมันไปยัง สำนักบู๊ตึ๊ง บนยอดเขาสูง...
ไม่.. ข้าสัญญากับท่านพ่อไว้แล้ว..
ว่าจะเก็บรักษา กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล ไว้ที่บ้าน อย่างดีที่สุด...
วิญญาณท่านเถี่ย คงเข้าใจ.
ท่านต้องคุ้มครองทุกชีวิต ในบ้านหลังนี้ จะให้พวกนั้น เสี่ยงอันตราย.. ไม่ได้...
แค่ความคิดของท่าน, ซู่เหลียน...
ท่านเป็นแบบนี้ เสมอมา...
ได้โปรดฟังข้า...
ถ้ายมฑูตไต๋ มาที่นี่ ลงมืออย่างโหดเหี้ยม..
จะไม่มีผู้ใด รอดชีวิต... พวกเราไม่มีทางเลือก.....
สิ่งหนึ่งที่ข้าให้สัญญากับท่านพ่อ คือ.. จะปกป้องบ้านหลังนี้ ด้วยเกียรติยศ ศักดิ์ศรี
นั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต... ซู่เหลียน...
เราต้องบอก แขกที่มาพัก, ใหัรีบกลับ..
ท่านจะอยู่หรือไม่? เวลาพ่อเกิดเรื่องท่านจะมาช่วย ทุกครั้ง
ท่านจะอยู่ช่วยมั๊ย?
ข้าจะอยู่.. จนกระทั่งทุกอย่าง เรียบร้อย...
ข้าจะไปเชิญแขก ให้รีบกลับ โดยเร็ว..
เด็กผู้หญิง ที่จับโขมยได้, ให้นางอยู่ต่อ..
นางขอให้ข้า สอนวิชา...
ข้าเห็นว่านาง ช่วยเราได้...
เราต้องการ คนเพิ่ม..
ข้าจะไปจ้างคน มาช่วย..
เราต้องการ มากกว่าผู้ช่วย...
มีชาวยุทธ จำนวนไม่น้อย ที่ไม่อาจทนเห็น ความอยุติธรรม
สหายชาวยุทธที่มีคุณธรรม.. จะตอบรับคำเชิญ...
ยุทธภพ ไม่ได้เป็นแค่ตำนาน..
มันมีจริง
ข้าบอกเจ้า.. ข้ายอดเยี่ยมมาก...
เจ้าไม่มีอะไรดี ซักอย่าง...
พวกเราเหมาะกับงานของเจ้า..
พวกเรา 30 คน คนละ 20 ตำลึง..
นั่นคือ..
ทั้งหมด 600 ตำลึง...
ไร้สาระ.. ท่านเถี่ยสูงส่งดั่งจอมยุทธ เปรียบเหมือนลีลาของพู่กัน และกระบี่..
เมื่อบ้านท่านเกิดเรื่อง... เหล่าจอมยุทธ.. ไหนเลยจะนิ่งดูดาย...
ย่อมช่วยเหลือ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน...
เพื่อนข้า กล่าวถูกต้อง..
งานนี้... ไม่เหมาะกับท่าน...
ถ้าข้าบอกว่า เหมาะล่ะ?
ใคร่ครวญ ให้รอบคอบ...
อย่าด่วน ตัดสินใจ...
โอหังบังอาจยิ่งนัก... แค่ตัวคนเดียว...
ไม่ใช่คนเดียว...
ข้าอยู่ข้างเค้า...
มีดบินจากชานตุง... คารวะท่าน...
ข้าด้วย...
หมัดสายฟ้าเฉิน.. ผู้กล้าจากเจ้อเจียง..
ส่วนข้า..
ลูกดอกเงิน ฉี..
ผู้กล้าจากฝูโจว..
และข้า.. เจ้าเต่าหม่า..
ผู้กล้า.... ของโรงเตี๊ยมนี้...
เจ้าเป็นใคร?
ข้าคือ.. หมาป่าเงียบเหงา...
โต๊ะพังหมดเลย..
ผู้ใดกล้าระราน บ้านตระกูลเถี่ย?
พรรคบงกชปัจฉิม
ข้าต้องการ สหายชาวยุทธ ร่วมปกป้อง...
- ตอนนี้ มีเพิ่มอีก 4 - ที่เข้าร่วมกับท่าน..
มีสหายชาวยุทธ กี่คนแล้ว?
- มี 5... - ร้อย?
5 คน
ก็ดี.. มี 5 คน ที่กล้าหาญ ย่อมดีกว่ามี 500 คน แต่ขี้ขลาด...
ข้าอยากดื่มเหล้า...
ให้พวกเจ้า... แล้วอย่ากลับมาอีก...
ข้าจะเริ่มสอนเจ้า เดี๋ยวนี้...
อย่ามองด้วยตา.. แต่ฟังด้วยสมาธิ...
อีกที...
อีกที..
เจ้าฟุ้งซ่าน เพราะเจ้าหนุ่มนั่น...
ข้าไม่ได้ฟุ้งซ่าน...
หรือข้าผิดที่คิดไปเอง..?
เลิกฝึกเถอะ..
อย่ายุ่ง...
- ต้องฝึกตรงนี้ ด้วยหรือ? - ใช่...
ทักษะที่แท้จริง ไม่ใช่ภาพที่ปรากฏ...
อีกที..
อย่าหันไปมอง...
เกี่ยวอะไรกับเจ้า...
กิ่งไม้ที่หักนับพันกิ่ง ไม่อาจสอนเจ้า ได้ดีเท่า กิ่งไม้แห่งความตั้งใจเพียงกิ่งเดียว...
- เอาชนะข้า... ถ้าเจ้าทำได้... - ข้าก็ได้
อย่าไปสนใจ.. บุกเข้ามา..
จู่โจมโดย "การคาดเดา".. ผลที่ได้ ก็แค่ "การคาดเดา"..
อีกที...
ฝึกต่อไป..
อย่าใช้การคาดเดา..
วิชาตัวเบา..
เจ้าเรียนมาจากที่ใด..?
ท่านอาจารย์. นางสอนข้า..
งั้น..อาจารย์เจ้า เป็นสตรีสินะ...
นางชื่ออะไร?
ท่านไม่รู้จักหรอก..
แล้วทำไมไม่ฝึกกับนางต่อ?
นางจากไป...
หลายปีแล้ว...
เข้าใจแล้ว...
ข้าจะฝึกต่อ..
จะไม่ทำให้ท่าน ผิดหวัง...
กาลามังเลย จะได้ไม่พลาด...
หยุดปากเสีย... สักนิดได้มั๊ย...
ข้าพยายามฝึก...
เจ้าควรฝึก...
หรือควรปล่อยข้าไป...
ปล่อยเจ้า, เจ้าก็ไปโขมยกระบี่อีก..
เอาความล้มเหลว ไปฝากยมฑูตไต๋ เถอะ..
หัวหน้าไต๋ เป็นจอมยุทธ ผู้เกรียงไกร..
ภายใต้การนำของท่าน.. ยุทธภพ จะมีแต่สันติ..
หัวหน้าเจ้า... เป็นฆาตกร...
อ่าา... หมัดสายฟ้าเฉิน...
ของที่ให้ท่านคุ้มกัน ค่อนข้างเสี่ยงนะ
ขนาดดาบของท่าน ยังจำนำแค่ 5 ตำลึง เอง
ช่วงนี้ มีขบวนสินค้า ให้คุ้มกัน มั๊ย?
ข้าคุ้มกันขบวนสินค้า จากพวกโจร..
เป็นพวกโจร ที่ท่านจ้างมา นั่นแหละ..
เหตุใดเรื่องเล่าของนักมวย จากเจ้อเจียง เกี่ยวกับการจำนำดาบ จึงได้เหมาะสม เช่นนี้..
เจ้าดูแคลน ชาวเจ้อเจียง กระนั้นหรือ?
ใจเย็น ๆ.. พวกเรามีเป้าหมายเดียวกัน..
แล้วมีผู้ใด ล่วงรู้วัตถุประสงค์ ที่แท้จริงบ้าง..?
มีเหล้าให้ดื่ม มั๊ยล่ะ?
ยังไม่มีผู้ใด กล่าวถึงเลย.. ท่านหม่า..
ก็ข้ากล่าวถึง นี่งัย...
ข้าได้ยินมาว่า มันถูกเก็บไว้ที่นั่น..
ในบ้านตระกูลเถี่ย..
กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล..
กระบี่ ที่ถูกตีขึ้น..
ด้วยช่างฝีมือ ในสมัยราชวงศ์ฉิน..
และวิธีตีกระบี่ ก็ได้หายสาปสูญไปแล้ว...
ตัวกระบี่ แกะสลัก เป็นลายเส้น ตลอดทั้งเล่ม
ไม่ว่าผู้ใด ที่ถือกระบี่เล่มนี้ อยู่ในมือ จะไม่มีวันปราชัย ต่อศัตรู...
หมาป่าเงียบเหงา.. เป็นจริงหรือไม่..?
พวกเรามาเพื่อปกป้องกระบี่ หรือไม่?
ข้ารู้แล้ว.. ทำไม เค้าได้ฉายานี้...
ขอต้อนรับ ท่านทั้งหลาย..
ข้าขออภัย...
ช่วยบอกที... ท่านรอดตายมาได้ อย่างไร...
เราต้องแต่งงานกัน...
เพราะท่าน... ข้าเศร้าใจตลอดมา...
ซู่เหลียน...
ไม่ต้องมาเรียกข้า...
ข้าตาย.. ก่อนการประลองฝีมือ จะเริ่ม..
นานมาแล้ว...
ข้าทำเพื่อเจ้า และหลี่มู่ไป๋..
ข้ารู้.. เจ้ารักเค้า, ไม่ใช่ข้า...
เมื่อยมฑูตไต๋และข้า ประมือกัน บนยอดเขาอีแร้ง..
ข้ามองเห็นหนทาง..
ปล่อยให้ยมฑูตไต๋ลงมือ... เพื่อแสร้งตาย...
ข้าเลือกใช้ชีวิต บนภูเขา
อยู่อย่างสันโดษ
ที่นั่น.. ข้าพบว่า มู่ไป๋และข้า ล้วนมีจุดหมายเดียวกัน คือ...
ความสันโดษ..
เพื่อแสงแห่งธรรมะ..
ข้าเลือกที่จะจากไป เพราะรู้ว่า หากยังมีชีวิตอยู่
มู่ไป๋ จะไม่ขอเจ้า แต่งงาน..
ถึงแม้ท่านจะตายไป..
เค้าก็ยังซื่อสัตย์...
ท่านเสแสร้ง แกล้งตาย... ก็ไร้เปล่าประโยชน์...
นั่นไม่ใช่การเสแสร้ง..
มันเป็นความรู้สึก ลึก ๆ ในใจ
ท่านขีดเส้นชะตาชีวิต ให้พวกเราเดิน...
จิตใจข้าสงบ... นับแต่ท่านจากไป.. และยังคงรู้สึกเช่นนั้น..
ท่านอยู่ที่นี่ได้... ตราบเท่าที่ต้องการ
ฝีมือและความกล้าหาญของท่าน.. มิเคยถูกลืมเลือน...
หมดเรื่องแล้ว...
เจ้าคือ....
แจกันหิมะ
ศิษย์ของหยูซู่เหลียน...
ไม่เคยรู้ว่า นางมีลูกศิษย์..
ท่านรู้จัก อาจารย์ข้า...?
รู้จักดี...
มากเท่าใด?
ตอนนี้ ไม่ใช่เวลา ที่จะกล่าวถึง...
ไว้โอกาสหน้าก็ได้...
อาจารย์เจ้า..
นางเป็นอย่างไร?
ท่านยังไว้ทุกข์..
แน่นอน..
ไม่ได้ไว้ทุกข์. ให้ท่านเถี่ยคนเดียว..
เจ้าเคลื่อนไหว ไร้สุ้มเสียง เช่นเคย...
เงียบเท่าใด ท่านก็ยังได้ยิน...
เจ้ารับลูกศิษย์..
ใช่...
มีอะไรเกี่ยวข้องกันอยู่.. ระหว่างนาง กับเจ้าหนุ่มนั่น..
เจ้านั่น ดูป่าเถื่อน แต่ก็แฝงไว้ ด้วยความสุภาพ..
- แล้วศิษย์เจ้าล่ะ? - ข้าก็ยังไม่แน่ใจ..
มีความเร้นลับ ในแววตานาง..
อาจก่อเภทภัย ใหญ่หลวง
สำหรับเรา...?
หรือสิ่งที่เราปกป้อง..?
เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์...
อาจารย์นาง คือหานเหม่ย..
มือกระบี่ทรยศ ของหมู่บ้านหลิว
นางจากไป หลายปีแล้ว..
นางคงถ่ายทอดวิชา ให้แจกันหิมะ ตั้งแต่ยังเด็ก..
เด็กมาก ๆ
แม่นางแจกันหิมะ...
- มาร่วมดื่ม กับพวกเรามั๊ย? - ใช่, เข้ามาเลย...
ดื่มกันหน่อย...
แด่ท่านเถี่ย และครอบครัว...
มีคำกล่าวที่ว่า "สตรีใด ร่ำสุรา ไม่เมา.., สตรีนั้น ย่อมเป็นที่หมายปองของบุรุษ.."
- ผู้ใดกล่าว..? - ข้าเอง...
พวกเราดื่ม เพื่อความสุข...
แต่เจ้าดื่ม เพื่อดับทุกข์...
ผู้ชาย... เค้าวัดกันที่ตรงไหน?
เจ้าจะวัดอะไรล่ะ?
ท่านหม่า.. ระมัดระวังด้วย...
ข้าไม่ได้พูดอะไร..
เหล้ามันถาม...
ถามใจเจ้าดู...
ถามแล้ว.. คำตอบ อยู่ในหัว..
คงสับสนมาก สินะ...
และคงไม่รู้ว่า.. ใครจะอยู่ที่นี่เพื่อต่อสู้ อย่างแท้จริง...
หมาป่าเงียบเหงา อยู่ที่ใด?
เฝ้ากระบี่ กับหมัดสายฟ้า
แล้วอาจารย์หยู, เป็นคนแบบไหน?
แทงให้ทะลุ หัวใจ...
ทักษะที่แท้จริง คือความเพ้อฝัน...
ฟังเสียง โดยใช้จมูก...
จู่โจม โดยการคาดเดา... ผลที่ได้คือ...
เจ้าขอให้ข้าสอน..
ทุกสิ่งที่สอน เจ้าต้องเรียนรู้ ให้มากที่สุด
นานเท่าใด.. ท่านอาจารย์?
จนกว่าเงาของกิ่งไม้ เคลื่อนที่จากตรงนี้ ถึงตรงนั้น...
2 ครั้ง...
เรียนรู้รวดเร็ว...
ทำได้ดี...
รู้จักแจกันหิมะ ได้อย่างไร?
ไม่เคยรู้จักนาง...
แล้วเหตุใด นางจึงสนใจเจ้า?
อาจารย์ เชื่อว่าเจ้า สนใจข้า, จริงหรือไม่?
พูดกับข้า... ข้าเบื่อ...
- อ้างว้าง.. - ไม่ใช่ปัญหาของข้า..
- ถ้าเจ้าถูกใช้ เป็นเครื่องมือล่ะ? - ไม่ต้องพูดแล้ว
ยิ้มให้ข้าสักครั้ง, คิดถึงคำพูดข้า.. แล้วข้าจะเงียบ
ผู้ที่บอกว่าจะสงบ เหตุใดยังพร่ำวาจา?
ผู้ที่ร่ำสุรา เหตุใด ไม่ยิ้มออกมา?
ที่นี่เป็นเขตของ พรรคทะเลทรายเพลิง..
เราจู่โจม เพื่อตัดทอนกำลัง...
และขยายอาณาเขต ครอบครอง..
พรรคบงกชปัจฉิม ยึดครองอาณาบริเวณ แห่งนี้แล้ว..
แต่เพียงแค่หลิงบาว เท่านั้น..
ยังไม่ถึงปักกิ่ง
พวกเราเปรียบเหมือนแมลง ที่จู่โจมพืชไร่ ทุกแห่ง
เหล่าสาวกของข้า จงไปรวมตัว ที่ริมฝั่งแม่น้ำ...
เตรียมบุกจู่โจมผู้ต่อต้าน การครอบครองยุทธภพ ของข้า
ข้าจะไปสางงาน ต่อจากเหว่ยฟาง ให้สำเร็จ...
เจ้าเห็นอะไรบ้าง.. ยัยเฒ่า?
ข้าไม่เห็นอะไร...
แต่ข้ารับรู้ได้...
รับรู้ว่าเหว่ยฟาง ทำงานสำเร็จ, กระนั้นหรือ...?
จงบอกมาว่า มันจะทำอย่างไร?
เจ้าไม่ใช่แค่ตาบอด... แถมยังเป็นใบ้ อีกด้วย...
ท่านไม่รู้หรอกว่า.. ตอนนี้มีจอมยุทธ ฝีมือเยื่ยม..
พักอาศัยอยู่.. ในบ้านตระกูลเถี่ย...
จอมยุทธ ที่คิดว่าตายไปแล้ว.. หวนคืนยุทธภพ...
หมัดสายฟ้า.. ให้เฝ้าอยู่ประตูกำแพง ด้านใต้..
เจ้าเต่าหม่า... เราไปเฝ้าจุดนั้น กัน...
เตือนภัย..
พวกนั้นมาหาข้า..
ข้าก็มาหาเจ้า เช่นกัน...
พวกมัน ลายทุกอย่าง... ฆ่า ทุก ๆ คน..
เจ้าจะยังเป็นพวกมัน อีกมั๊ย?
เจ้าจะยังเป็นพวกมันอีก ใช่มั๊ย?
ระวัง...
กระบี่อยู่ไหน?
เค้าไม่รู้หรอก...
กระบี่อยู่ในห้อง ตรงทางเดิน ด้านตะวันออก
ข้าได้กระบี่เมื่อหรั่ย.. คนแรกที่ตาย คือเจ้า...
เจ้าไม่มี ทางหาพบ...
และยิ่งไม่มีวัน เอาออกไปจากที่นี่
อาจารย์หยู
ปล่อยเค้า...
บอกให้ปล่อยเค้า...
ส่งกระบี่มา ไม่งั้น มันตาย...
บ้านตระกูลเถี่ย จะต้องสิ้นชื่อ...
รวมทั้งสหายชาวยุทธ ของมัน...
เจ้าเป็นใคร?
พ่อแม่ข้า ตายด้วยคมกระบี่ ที่อยู่ในมือเจ้า...
ทุกคืน ที่เงียบเหงาวังเวง ท่านออกมาจากปรภพ แล้วบอกกับข้า..
เพียงคำเดียวว่า...
ล้างแค้น...
น่าเสียดาย.. ต้องมาตายด้วยเงิน เพียงเล็กน้อย...
ไม่ได้ค่าจ้าง.. แต่มาเพื่อคุณธรรม...
พี่ข้าก็ตาย เพื่อคุณธรรม.. แล้วได้อะไร...
เจ้ารู้ช้าเกินไป...
ไม่เหมือนข้า...
แม่นางฉี. ไม่.. มาสู้กับข้า...
เจ้าเต่าหม่า...
ผู้กล้า ของโรงเตี๊ยม ริมแม่น้ำและทะเลสาบ..
ลูกดอกเงินฉี ผู้กล้าจากฝูโจว..
และเศร้าเสียใจ กับการตายของ เถี่ยโจว
ลูกชายของ... ผู้ที่ข้านับถือ.. เสมือนพ่อของข้า...
เรื่องทั้งหมด เพราะกระบี่ เล่มเดียว
กฎเกณฑ์.. หน้าที่.. เกียรติยศ..
ข้ออ้าง เพื่อการเข่นฆ่า... ทุก ๆ สิ่ง...
มันทำให้ข้า ละทิ้งทุกอย่าง...
เพื่อแสวงหาความสุขสงบ...
เหนือสิ่งอื่นใด ทั้งปวง..
แต่ตอนนี้ ความเศร้าเสียใจ หวนคืนกลับมา..
ข้าควรนำกระบี่ ออกไปจากที่นี่...
ไม่... พวกมันดักซุ่มอยู่...
อยู่ที่นี่ ปลอดภัยกว่า...
แต่ข้า ไม่รู้สึกเช่นนั้น..
เพราะความพยาบาท ทำให้อึดอัด...
เจ้าช่วยชีวิตข้า...
พูดออกไป โดยไม่ไตร่ตรอง...
เป็นคำพูด ที่ออกมาจากใจเจ้า..
แม่ของเจ้า...
เล่าให้ฟัง หน่อย...
- ทำไม? - ท่าน เป็นคนเช่นไร?
ข้าไม่มีแม่..
อีกาเหล็ก ของบงกชปัจฉิม เป็นผู้เลี้ยงดูข้า...
ท่านสอนข้า ทุกอย่าง..
เหมือนกับที่อาจารย์เจ้า. สอนเจ้า...
เรียนรู้เร็วดี...
เจ้ามีพรสวรรค์ จริง ๆ
อีกที...
ท่านสอนให้มี จุดมุ่งหมาย ในชีวิต..
แม่เจ้าเป็นภรรยาน้อย ของผู้สูงศักดิ์..
เจ้าคงเคย ได้ยินมาบ้าง..
- นี่เจ้า... - ข้ารู้อดีต ของเจ้า...
ใครเล่า ให้เจ้าฟัง?..
มือกระบี่หญิง ผู้มีชื่อเสียง..
แม่เจ้า มีนามว่า หานเหม่ย..
อิสตรี ผู้เต็มไปด้วย ความเจ็บปวด รวดร้าว..
นางตั้งครรภ์ นั่นคือเจ้า..
มรดก จากชายผู้เป็นที่รัก ในค่ำคืนที่แสนหวาน..
ความปิติยินดี ที่มีครรภ์
สูงค่ากว่านั้นคือ ให้กำเนิด บุตรชาย
ขณะที่นาง หลับอยู่
ภรรยาน้อย อีกคน ที่ให้กำเนิด บุตรสาว ในเวลาใกล้เคียงกัน
แอบมาสลับเปลี่ยน เด็กทารก ทั้งสอง
ด้วยหวังว่า สามีคงจะพึงพอใจ ที่ได้ให้กำเนิด บุตรชาย..
เมื่อหานเหม่ย ล่วงรู้สิ่งที่เกิดขึ้น
นางตั้งใจ ทอดทิ้ง เด็กทารกหญิงนั้น
แต่ไม่อาจ กระทำได้..
นางพยายาม ลบล้าง ความผิด ที่เคยก่อไว้ ในอดีต..
แต่ไม่อาจลืมเลือน ความเจ็บปวด รวดร้าว ในชีวิต..
นางเลี้ยงดูข้า ดั่งเช่นบุตรของตนเอง
สอนวิทยายุทธ ให้ข้า..
หญิงผู้นั้น... แม่ของข้า...
ท่านออกตามหาข้า หรือไม่?
นางออกตามหาเจ้า ทุกวัน..
นางสืบทราบว่า ภรรยาน้อยผู้นั้นได้มอบเจ้า ให้กับพรรคบงกชปัจฉิมเพื่อรักษาชีวิตตนเอง
นางจึงท้าประลอง. กับยมฑูตไต๋ โดยมีเจ้า เป็นเดิมพัน...
นางวาดปานแดง ของเจ้า และสั่งว่า.. "จงหาเค้า ให้พบ...
...ถ้าเป็นคนดี จงช่วยเหลือเค้า...
...แต่ถ้า เป็นคนชั่ว...
...ฆ่าทิ้งซะ..."
แม่ของเจ้า..
อาจารย์ของข้า..
นางตายเพราะ พยายามตามหาเจ้า
นั่นคือเรื่องราวของเรา, เจ้ากับข้า..
เดี๋ยว...
กลับมาก่อน..
นี่...สำหรับแม่นางฉี....
และเจ้าเต่าหม่า...
หยุดมือ...
- เจ้าก็เป็นพวกมัน... - นางพูดถูก..
นี่..ไม่ใช่วิธีการของเรา.
ถ้าเจ้าอยากจะสู้.. จงสู้เยี่ยงชายชาตรี..
พอแล้ว...
เจ้า.. ถูกสอนมาดี...
ยังไม่ดีพอ..
อาจารย์...
เข้ามา..
ท่านจะไปแล้ว...?
เก็บกระบี่ ไว้ที่นี่ ไม่ได้...
ท่านจะไปที่ใด..?
ข้าไม่อาจบอกเจ้า.. ชาวยุทธมากมาย ล้วนเสาะหา กระบี่เล่มนี้...
- ให้ข้าไปด้วย ได้หรือไม่? - ไม่ได้..
ข้าต้องเดินทาง ตามลำพัง..
แล้วหมาป่าเงียบเหงา ล่ะ?
เค้าจะไปด้วยมั๊ย?
ไยจึงถาม เช่นนั้น?
ข้าเคยเห็นพวกท่าน อยู่กันตามลำพัง.
ท่านไม่ไว้ใจเค้า กระนั้นหรือ?
เจ้าพูดเรื่อง ไว้ใจ...?
อาจารย์เจ้า คือหานเหม่ย..
ท่านทราบ...
นางร่ำเรียนวิชา ของบู๊ตึ๊ง...
แต่กลับนำไปใช้ในทางที่ผิด เพื่อประโยชน์ของตนเอง...
เจ้าคิดว่า. ข้าไม่เห็นเงาของมัน ในกระบี่ของเจ้าหรือ?
ข้าไม่ต้องการให้เจ้า มีชะตากรรม เช่นเดียวกัน
ท่านไม่รู้หรอกว่า นางมีชะตากรรม เช่นไร...
นางตายด้วยฝีมือ ของยมฑูตไต๋
ข้าอยากได้วิชาและกระบี่จากท่าน เพื่อแก้แค้นให้นาง..
อย่าฝังใจ กับการแก้แค้น มากนัก..
ท่านบอกข้า, ให้ลืมอดีต..
หมาป่าเงียบเหงา กลับมาหาท่าน.. แต่ท่านนิ่งเฉย เย็นชา...
ความกล้าหาญ ของท่าน.. หายไปที่ใด...
วิถีทางของข้า ถูกกำหนดไว้แล้ว
เจ้าอายุ ยังน้อย...
ย่อมต่างกัน...
ข้ารู้... ต้องทำเช่นไร...
ลูกดอกเงินฉี...
นางกล้าหาญกว่า พวกเราทุกคน..
เจ้าเต่าหม่า...
ข้าไม่คิดว่า จะต้องกล่าวเช่นนี้.. ข้าคิดถึงเจ้า...
รินเหล้า อีกซักครั้ง..
ท่านรู้มั๊ย.. การปล้นที่ซิฉวน..
ข้าเป็นคนจ้าง พวกโจร...
นั่นเป็นเพราะ ข้าคิดว่ามัน เป็นสิ่งที่ถูกต้อง...
ข้ารู้...
ข้าก็ทำ...
ท่านจ้างคน ช่วยคุ้มกันสินค้า ด้วยเหตุผลเดียวกัน..
ในยุทธภพ...
มีหลายคน, อยู่เพื่อมัน...
และตายเพื่อมัน...
ข้ามาเพื่อแสดงความคารวะ ต่อท่านเถี่ย...
แล้วก็..
ขอแสดงความเสียใจ ต่อบุตรชายของท่านด้วย..
คืนนี้, ข้าจะออกเดินทางพร้อมกระบี่...
หมาป่าเงียบเหงา ล่ะ?
ท่านจะคุยกับเค้า หรือไม่..?
ข้าจะเฝ้ากระบี่ ให้ก่อน..
เจ้าหักหลังยมฑูตไต๋หรือ เจ้าหนู..
นางมีค่า สำหรับเจ้า ใช่มั๊ย?
แล้วอาจารย์เจ้า ล่ะ?
นำกระบี่มาให้ ยมฑูตไต๋.. หาไม่.. อีกาเหล็กอาจารย์เจ้า.. ตาย...
ตอนนี้ เค้ากำลังไปพบเจ้า เพื่อชิงกระบี่..
ไปซะ..
เจ้าก็รู้.. ข้าจากไปโดยไม่มีกระบี่ ไม่ได้
- เจ้าตายแน่ หากไปชิงกระบี่นั่น. - ถ้าไม่มีกระบี่ ยังงัยก็ตาย
รีบหนีไป..
ไปให้ไกลจากที่นี่ และพรรคบงกชปัจฉิม..
ข้าทำตามสัญญา ที่ให้ไว้ต่อแม่ของเจ้า..
เจ้าต้องสัญญากับข้า ว่าจะไม่กลับมาอีก..
ข้าสัญญา...
ข้าไม่ทันระวัง..
ถูกมันจี้ สกัดจุด ขยับไม่ได้...
- เกิดอะไรขึ้น? - กระบี่..
เจ้าหนุ่มนั่น โขมยกระบี่ หนีไป...
ชีวิตของเจ้า ขึ้นอยู่กับเจ้า ไตร่ตรอง ให้ดี...
ไม่มีกระบี่.. ก็จบชีวิตเช่นกัน...
ไป.. รีบนำกระบี่กลับไป..
ปกป้องกระบี่ ด้วยชีวิตของเจ้า...
อาจารย์....
ไป...
- อยู่นิ่ง ๆ - ข้าไม่เป็นไร
ขอดูแผลหน่อย...
ซู่เหลียน...
ข้าผิดพลาด อีกแล้ว...
หลายปีก่อน ท่านเลือกทางเดินของท่าน ตอนนี้ ข้าจะขอเลือก บ้าง...
อยู่เพื่อยุทธภพ หรือตายเพื่อมัน...
เผชิญหน้าศัตรู อยู่เคียงข้างท่าน..
ดีกว่าอยู่ไปวัน ๆ โดยไม่มีท่าน...
คำทำนายของเจ้า เป็นจริง...
อาจารย์เจ้า ต้องภูมิใจ...
แม่ข้า ก็ภูมิใจ...
เหตุใดคนที่เคยถูกฆ่า.. กลับมาท้าทายข้า...
มาพบกัน ในความมืดมิด... ซู่เหลียน...
หนี้แค้นของเรา วันนี้ต้องสะสาง...
ข้าจะส่งเจ้าไปยมโลก เพื่อพบ... หลี่มู่ไป๋...
ไม่... ไม่...
เรามิได้.. ควบคุมกระบี่...
แต่กระบี่.. ลิขิตชีวิตเรา...
ไม่... อย่าทิ้งข้าไป...
ไม่...
เจ้าต้องอดทน...
อยู่กับเรา...
มีคนกล่าวว่า...มือกระบี่เลื่องชื่อ...
จากไป 20 ปี ยังมีคนกล่าวขาน..
แต่ข้าเชื่อว่า... ชื่อเสียงของบางคน, จะคงอยู่ตลอดกาล...
มีดบิน จากชานตุง...
คารวะท่าน...
หมัดสายฟ้าเฉิน, ผู้กล้าจากเจ้อเจียง...
ลูกดอกเงินฉี, ผู้กล้าจากฝูโจว...
เจ้าเต่าหม่า, ผู้กล้า... ของโรงเตี๊ยมนี้...
ข้าคือ หยูซู่เหลียน ผู้กล้าจากปักกิ่ง...
เขาคือ.. เมิ่งซือโจว..
ฉายา หมาป่าเงียบเหงา แห่งปัจฉิม...
เขาคือ.. เหว่ยฟาง..
ผู้กลับไปเร้นกาย ในความมืด..
นางคือ.. แจกันหิมะ..
จอมยุทธ ผู้ยึดมั่น ในสัจจะ...
และชดเชยความผิด ให้กับอาจารย์.. ผู้ถ่ายทอดวิทยายุทธ...
พวกเรานำกระบี่ ไปที่เขาบู๊ตึ้ง.. ที่ซึ่งมันจะอยู่ อย่างปลอดภัย..
กฎเกณฑ์.. หน้าที่.. เกียรติยศ..
ข้าเชื่อว่า.. มีบางอย่างคุ้มค่ามาก.. หากต่อสู้เพื่อให้ได้มา...
tingtongA แปล-เรียบเรียง
Modified by Zakky